dinsdag 18 juni 2013

Als je ziekte je visitekaartje wordt...

Een veel gehoorde vraag, of soms zelfs mening, aan/over mij is: 'Ben je niet teveel met 'ziek zijn & ziektes' bezig. Moet je geen leuke dingen gaan doen met de tijd die je wél kan besteden?' Ik heb daar de laatste tijd vaak over nagedacht. Had ik inderdaad iets anders moeten aanpakken? Had ik dan iets moeten gaan doen wat totaal niet met ziek zijn te maken had? Fotograferen? Tuinieren? Beauty bloggen? Ik noem maar wat... Was dat beter voor mij geweest? Ik heb zelfs een tijdje minder geschreven en was stiller op Twitter & Facebook omdat ik bang was dat mensen hun mening klaar hadden over wat ik met mijn tijd doe. Ik vind dit moeilijk. Ik kan af en toe hierin heel beïnvloedbaar zijn en uren nadenken over wat ik wel had moeten doen met mijn leven. Tot ik op een mooie avond vijf boekjes vond. Boekjes volgeschreven met alles wat me bezig houdt en gehouden heeft in de afgelopen jaren van mijn ziek zijn. Ongepubliceerd. Met een kopje thee erbij heb ik deze boekjes zitten lezen. Synchroon met deze boekjes loopt deze weblog. En dan niet te vergeten onzichtbaarziek.nl. Ik bedacht me dat dit stuk voor stuk vrije keuzes zijn geweest en hoeveel ik van al deze dingen geniet en genoten heb. Van onzichtbaarziek.nl, van het succes daarvan en van het schrijven van die boekjes en mijn weblog. En dan heb ik het nog niet eens over de vele reacties die ik door de jaren heen heb gekregen en nog steeds krijg. Dat had ik nooit durven dromen. Bijna niet te geloven dat ik dit alles in twijfel trek door vragen van meestal wildvreemde mensen.

Toen ik 2007 mijn havo diploma op zak had wilde ik graag 'iets met kinderen' gaan doen maar ik wist nog niet wat. Pabo bleek het niet te zien maar toen kwam SPH. Sociaal pedagogische hulpverlening. Wat hield ik van deze opleiding. Ik als B-studentje had spontaan alleen maar zevens en achten en zelfs negens op mijn cijferlijst. En toen ik voor de eerste keer opgenomen werd in het MCL op de kinderafdeling wist ik het zeker: 'Ik wil pedagogisch medewerkster worden op een kinderafdeling.' Mijn eerste stage was dan ook in het ziekenhuis op de afdeling oncologie en geriatrie. Nog niet met kinderen maar al wel in het ziekenhuis. En ondanks dat het lood en lood zwaar vond ik het geweldig. het zorgen voor iemand anders, een patiënt een leuke middag bezorgen door een simpel potje scrabble of door een goed gesprek. Ik ben eigenlijk het meest gelukkig als anderen dat zijn en als ik daar bij kan helpen... Heel graag! 

Ondanks dat mijn droom om pedagogisch medewerkster te worden in stukken ligt en ik al moeite heb mezelf op de been te houden vind ik het nog steeds ontzettend leuk om in contact te komen met mensen. Bijvoorbeeld mensen die ook ziek zijn, hulp nodig hebben, iets bijzonders hebben meegemaakt, of mensen die onzichtbaarziek.nl of zelfs mijn weblog als nuttig ervaren etc. Maar ook de reacties... Bijvoorbeeld een e-mail krijgen van iemand die ook Sjögren heeft en zegt dat haar familie eindelijk snapt wat ze heeft door mijn weblog. Dit soort dingen had ik nooit voor mogelijk gehouden maar het ligt in zekere zin wel in het verlengde van wat ik altijd wilde: Mensen helpen. En dat is wat ik blijkbaar doe (kan ik soms zelf maar moeilijk geloven maar toch!). En dat vind ik het aller aller leukste wat er is. Ook al bestaan mijn volgers op Twitter voor 50% uit chronisch zieken of mensen uit de zorg, gaan mijn blogs over ziek zijn, deel ik weer eens iets over onzichtbaarziek.nl op Facebook of zit ik een avond aan de telefoon met iemand die net ziek geworden is en mij belt om erover te praten. Het gaat veel over ziekte en ziek zijn dat is waar, maar ik kijk daar omheen. Het ligt het dichtste bij wie ik ben als persoon en wat ik altijd wilde doen. Dus ik heb besloten dat ik het niet altijd (soms ben ik nogal beïnvloedbaar) meer erg vind dat mijn ziekte & onzichtbaarziek.nl mijn visitekaartjes geworden zijn. Omdat ik het leuk vind om te doen en het lijkt er echt op dat het mensen helpt en dat vind ik zo fijn! Een mooier cadeau kan je mij niet geven.

Reden genoeg om deze visitekaartjes te behouden volgens mij. Of niet? 

Liefs, Tineke

18 opmerkingen:

Puurgenieten zei

Jup ! ik zeg .. goed bezig Tineke.. #Loatgoan...

Anoniem zei

Vaak zijn het mensen die zelf niet met ziekte bezig hoeven zijn die hun mening hierover klaar hebben. En misschien een beetje jaloers zijn dat de website ed het goed doen ?

Stephanie zei

Wat je doet is prachtig Tineke. Laat je niet beinvloeden (als is dat soms niet gemakkelijk) door wat enkele wildvreemden zeggen, maar trek je op aan iedereen die je helpt. Zovelen! Groetjes, Stephanie

Nem zei

Goed dat je toch door bent gegaan. Ik ben ook maar begonnen , vooral om ook de leuke dingen te laten zien!

Liefs, Nem
http://lifebynem@WordPress.com

Femmy zei

Het is helemaal niet verkeerd dat deze wildvreemde mensen je een spiegel voorhouden. Op deze manier kijk je met andere ogen naar je keuzes en kom je tot de conclusie dat je de juiste hebt gemaakt.

Anoniem zei

Zeker hiermee doorgaan. Als dit is wat jou "happy" maakt dan is dat het belangrijkste.
Zou je ook zo'n vraag hebben gekregen als je alleen maar schreef en sprak over bv koken?
Want wat zegt die vraag eigenlijk over de persoon die hem stelt? Misschien voelt die persoon zich er ongemakkelijk bij, wil hij/zij niks weten van ziekte ed want ja als je het niet bent is het voor de meeste mensen ver van hun bed en dat willen ze ook zo houden.
Jij helpt mensen hiermee en daarmee jezelf en daarvoor neem ik mijn petje af.

groetjes Thara

Karin zei

Goed dat je zelfs ooit ben begonnen met bloggen anders waren wij tweeen nooit geen vriendjes geworden :-).

Mannin zei

Je hebt een manier gevonden om binnen je grenzen tóch anderen te helpen, iets dat je altijd al had gewild. Je bent een steun voor je lezers en bent daardoor heel zinvol bezig! Wie in de openbaarheid treedt zal makkelijk kritiek krijgen, laat het je misschien af en toe aan het denken zetten -dat is niet verkeerd-, maar dat mensen kritiek uiten, betekent niet automatisch dat ze gelijk hebben. Zolang deze weg goed voelt voor jou en je dicht bij jezelf blijft, vooral zo doorgaan! Succes!

yulan zei

Ik zie jou helemaal niet als iemand die in de eerste plaats ziek is maar als iemand die mensen met elkaar verbindt en helpt met elkaar communiceren,
dat had je vast ook op een of andere manier gedaan als je niet ziek was geweest... maar nu ben je er misschien wel beter in omdat je (onvrijwillig) zo verbonden bent met je werk, daardoor straal je kracht uit en neem ik je serieuzer dan ik anders had gedaan met zo'n jong iemand...

Diana zei

Hoi Tineke misschien is dit iets voor je http://www.cirkelderseizoenen.com/
Ik haal er af en toe wel leuke dingen en tips weg.
En trek je niet zoveel van anderen aan je moet gewoon doen wat je hart je ingeeft want dat is meestal wel het goede gr Diana

Anoniem zei

Zo is het maar net, Tineke! Mij help je met je blog. Doorgaan!

Liefs en groet,
José.

heinzelman zei

Ik heb een lichamelijke handicap waardoor ik zelf niet goed uit de benen kan en snel moe ben (kan niet ver stappen). Zelf heb ik er al aan gedacht om voor mijn handicap een soortgelijke blog op te starten met info en het verwerken, aangezien er zo goed als geen blogs over mijn soort handicap bestaan (heb ze toch nog niet gevonden). Maar wat jij doet is echt wel knap, ik weet niet hoe te beginnen er aan en ben gewoon niet mentaal sterk genoeg om het aan te kunnen om er zo open over te praten denk ik.

Deborah de Poorter zei

Lieve Tineke,

Volg alsjeblieft je eigen weg en je gevoel hierin. Dat doe je gelukkig ook. Zoveel mensen hebben inderdaad iets aan jouw ervaringen. Dat is goud waard. Ik zie het schrijven en delen van je ervaringen juist als iets krachtigs. Het kan je helpen om je ziekte een plekje te geven. Het is nu eenmaal je realiteit. Waarom mag je daar niets mee doen? Probeer je niet te verstoppen, je mag zo trots zijn op jezelf en je goede werk.
Wilde je hiermee een dik compliment geven!

Lieve groet,

Deborah de Poorter

Anoniem zei

Hoewel ik altijd veel respect heb voor jou vind ik wel dat jij inderdaad wel erg veel met je ziekte bezig bent. Ik zie mezelf altijd als een persoon met handicaps en beperkingen maar ik BEN niet mijn beperkingen en mijn handicaps maar bij jou is het eigenlijk zo gegroeid dat je eerst de ziekte ziet en dan de persoon maar who cares? als jij je daar goed bij voelt dan is er niemand en niets wat jou tegen mag houden. Doe gewoon waar jij je goed bij voelt en zoals je inmiddels wel weet ben je ook een bron van inspiratie voor vele anderen dus doen waar jij achter staat en je lekker bij voelt!

Tineke Veenstra zei

Hallo Anoniem persoon,

Bedankt voor je mening. Jammer dat je naam er niet onder gezet hebt. Als je een andere mening hebt is het toch ook oké om je naam eronder te zetten... Dan pas laat je echt zien dat je ervoor staat.

Groet, Tineke

Lin zei

Ik vind het juist heel goed en dapper dat je ondanks het ziek zijn juist je energie in het helpen van anderen wilt steken! Een andere tak van de zorg, maar net zo waardevol!

Liefs, Linda

Mirjam Kakelbont zei

Bloggen is voor mij een manier om mijn ei kwijt te raken. Vroegah deed ik dat op de racefiets, maar sinds CVS is dat verleden tijd. Gelukkig houd ik van schrijven... Maak van je hart geen moordkuil en schrijf het eruit :D
Groetjes Kakel
http://kakelbont.freeweb.nl/

live streaming sctv zei

Thanks for your information!