dinsdag 7 mei 2013

Dilemma

Ik zit in een dilemma. De longarts heeft mij gezegd na te denken over revalideren in Beatrixoord, Haren. Maar liefst 9 weken en dan moet je wat je daar bereikt natuurlijk thuis ook volhouden. Op 27 september is de opening van onzichtbaarziek.nl. Voor die tijd zet ik sowieso geen stap over de drempel van Beatrixoord. Dat heb ik heel erg duidelijk gemaakt. Of ik dit na die tijd wel ga doen... Dilemma. Ik kan simpel gezegd twee dingen doen. 
  1. Na de opening over die letterlijke en figuurlijke drempel van Beatrixoord stappen en daar gaan revalideren. Kijken of het aanslaat. 
  2. Of nu alles eruit halen wat erin zit. Wat betekent geen revalidatie maar gewoon op goed geluk gaan.  
Het brengt allebei voor en nadelen met zich mee. Revalideren is geen garantie op verbetering. Daarbij heb ik de afgelopen 6 jaar wel genoeg opgeofferd. Moet ik dan het laatste beetje wat nog van mezelf is ook nog weggeven aan het UMCG en haar revalidatiecentrum? Nog meer artsen, psychologen, ergotherapeuten, fysiotherapeuten en diëtisten. Of alles eruit halen wat erin zit. Dit betekent een aantal medicijnen verhogen & erbij vragen. Morfine zal dan dagelijks omhoog moeten en ik zou prednison er ook dagelijks bij willen hebben want daar voel ik me beter door. Alleen mag ik deze laatste niet (vaak) meer gebruiken omdat ik botontkalking in mijn rug heb. Uiteindelijk zal het afwachten zijn waar het schip strandt. Hoever ik kom met gewoon mijn eigen zin doen en eruit halen wat ik wil. 

Ik vraag hierin niet om jullie mening. Ik kan zelf al niet eens beslissen. Eigenlijk staan allebei de optie's me niet aan. Eigenlijk zou er een nummer 3 onder moeten staan. Met daarachter de tekst: 'Weer een gezonde 23 jarige zijn'. Dan was de keuze heel snel gemaakt. Maar nee het blijft bij nummer 1 & 2. Ik neig zelf het meeste naar nummer 2. Eruit halen wat erin zit en dan zien we wel waar het schip strandt. Alleen komt er iedere keer weer dat stemmetje: Weet je het zeker? Is dat echt het slimste om te doen? 

Dit dilemma speelt sinds januari en ik denk niet dat ik er zelf uit ga komen zonder een aantal mensen waar ik veel van houd verdriet te doen. Ik vind het moeilijk. Zo niet onmogelijk. Waar is de tijd gebleven dat ik alleen maar hoefde te kiezen wat voor ijsje ik wilde. Wat toen oprecht een moeilijke keuze was. Zoveel lekkers daar kun je toch niet uit kiezen. Of dat je wakker lag omdat je morgen jarig was of 's nachts naar beneden liep om te kijken of Sinterklaas wel echt iets in je schoen kwam doen. Geef mij alsjeblieft een paar dagen dat soort 'problemen'. Wat lijkt me dat heerlijk! 

Liefs Tineke

9 opmerkingen:

Heldinne zei

wát een moeilijke keuze.
Ik ben zelf iemand die er alleen door schrijven achterkomt wat ze echt wil.
Zou het jou kunnen helpen om een brief vanuit de toekomst naar Tineke-nu te schrijven, zi van "lieve Tineke, wat ben ik blij dat jij toen ... hebt gedaan." en dan redenen erbij waarom dat zo'n goede keuze was.
Vaak weet je wijzere ik al lang welke keuze de goede is.
Heel veel sterkte en liefs!

Peet zei

Lieve Tineke, wat een lastige beslissing. Praat er veel over met de mensen die je lief zijn, schrijf erover in je dagboek om er achter te komen wat je zélf wil (dat helpt mij altijd heel goed om gedachten op een rijtje te zetten). En heel veel succes en sterkte met het maken van je keuze.

Djordy zei

Heel veel sterkte. En zeker keuzes die je niet zou mogen moeten maken (prachtige zin). En alleen jij kunt het antwoord geven. We kunnen alleen aan je denken en voor je duimen

Margriet zei

Ik kan me je twijfel voorstellen. Of nee, dat zeg ik verkeerd: ik denk dat ik snap waarom je twijfelt. Wat ik uit je verhaal lees, is dat je een enorme weerstand voelt tegen het revalidatietraject. Dat je eigenlijk het gevoel hebt dat je arts je daartoe wil dwingen en dat je dat niet wil. Dat je zelf wilt kunnen kiezen. En dat is begrijpelijk want er is je de afgelopen jaren al zoveel opgedrongen.

Wat ik me afvraag… Waar is je beeld van het revalidatietraject op gebaseerd? Ik krijg de indruk dat je het beeld hebt dat het een loodzwaar traject is dat je heel veel gaat kosten en misschien niets gaat opleveren, maar is dat echt zo? Is het misschien mogelijk om daar eens een kijkje te gaan nemen? Een gesprek te hebben met mensen die er nu zijn of al zijn geweest? Om een echt beeld te krijgen van hoe bijvoorbeeld je dagindeling zou zijn? Hoe zo'n traject verloopt. Hoe het echt is en niet hoe het voelt vanuit je emoties en overal klaar mee zijn (hoe begrijpelijk die ook zijn hoor!).

En… Stel je kiest voor optie 2 en komt over een jaar tot de conclusie dat optie 1 misschien toch niet zo verkeerd zou zijn omdat je achteruit blijft gaan. Kan dat dan? Of mag je basisconditie daarvoor niet verder verslechteren? Heb je dus in die zin iets te verliezen als je kiest voor optie 2? En andersom: valt optie 2 helemaal weg als je kiest voor optie 1?

Ik kan vanuit mijn situatie niet beoordelen wat het beste is voor je. Ik weet wel dat dingen tegen je zin doen niet werkt. Zeker bij dit type revalidatietrajecten is het belangrijk dat je er echt zelf voor kiest en er achter staat. Ik heb de afgelopen maanden heel veel twijfels gehad over een bepaald iets en besloot iedere keer de beslissing voor me uit te schuiven omdat ik het op het moment dat ik er aan dacht om voor de ene keus te gaan keer op keer bijna letterlijk benauwd kreeg. Inmiddels heb ik daarop gebaseerd de knoop doorgehakt: wat zo slecht voelt, me zo benauwd maakt, kan (op dit moment) niet goed voor me zijn. De tijd zal moeten leren of dat de juiste keus is geweest.

Ik wens je veel sterkte met het maken van een keus en hoop dat je uiteindelijk kunt zeggen dat het je goed heeft gedaan. Of je nou kiest voor 1 of 2.

X

Margreet Joustra zei

Heel veel sterkte Tineke, meer kan ik helaas niet zeggen. Ik zou het graag willen dat ik een antwoord wist.
Dikke kus en een knuffel
Liefs Margreet

Karin zei

Ik denk dat je het antwoord zelf al weet. Liefs en een knuffel.

Anoniem zei

Oei....wat een rotdilemma....was 't allemaal maar wat gemakkelijker, dat gun ik je zo!

Mijn ervaring met revalidatietrajecten is dat je geen garantie hebt dat je er daadwerkelijk beter uitkomt...en in mijn geval bleek ik al veel beter te weten wat goed voor me was dan andere patienten. Na zoveel jaren ziek zijn, ken ik mijn lichaam behoorlijk goed. Volgens mij geldt dat voor jou ook.

Ik wens je heel veel sterkte met het maken van de keuze...haast je niet....en hoe vervelend dit ook klinkt: je eigen gezondheid en geluk zijn 't belangrijkst...niet wat andere mensen van jouw keuze gaan vinden.

Veel liefs van een lotgenootje.
(en top hoe je het doet met onzichtbaarziek!)

Anoniem zei

Beatrixoord is een goed revalidatiecentrum met goede therapie / therapeuten. Ik ben er zelf 3 maanden (intern) geweest. Ik begrijp je dilemma maar therapie heeft alleen zin als je er voor de volle 100% voor gaat dus kies voor jezelf en niet omdat anderen dat nodig vinden. Succes!

Richard Troost zei

Ik denk dat je ervoor moet gaan en laat zien ik ben Tineke en jullie krijgen mij niet klein.

Ik ben er voor gegaan en heb echt alles aangepakt wat ze me boden. Ondanks ik wist dat mijn laatste chemo niet was om te genezen, maar in mijn achterhoofd wel dat ene sprankje hoop. Al was dat er niet. Maar ik hoopte en hoop nog steeds dat er een nieuwe behandeling mogelijk is. Ik blijf positief en probeer z.v.m te genieten van die dingen die ik wil en wat mogelijk is. Maar de echte keuze ligt bij jouw en kan je niet eens gaan kijken bij Beatrixoord zodat jezelf kan zien hoe het er daadwerkelijk aan toe gaat. Neem dan wel je ouders mee ga niet alleen kijken. Veel sterkte met het maken van jouw keuze Tineke en ik geloof in je.