zaterdag 12 november 2011

Reacties

De reacties op mijn blog en mijn sociaal media gedrag zijn wisselend. Veel mensen zijn positief, geven een compliment of laten een leuke reactie achter. Anderen willen graag vertellen wat ze hebben beleefd en laten weten wat hen heeft geholpen. Dit gaat van acupunctuur tot bijzondere thee drinken en van vullingen laten vervangen tot de helende straling van therapeutische handen. Ja volgens mij ken ik zo ongeveer alle vormen van behandelingen buiten het ziekenhuis. Overigens hebben ook genoeg mensen nog geniale ideeën binnen het ziekenhuis hoor. Zo nu en dan wurmt zich tussen deze bovenstaande mensen iemand die graag zijn negatieve mening wil geven. Over hoe fout ik wel niet bezig ben en dat als ik zo doorga verkeerd eindig. Of dat ik nu maar eens wat van mijn leven moet maken.

Dit soort mailtjes doen ondanks hun eerlijkheid en alle tegenoverstaande positieve email erg veel pijn! Ze laten meer indruk achter en beïnvloeden mij zelfs. Ik ga me afvragen of ik wel écht goed bezig ben? Of ik het toch niet anders moet doen? Of ik niet eens moet stoppen met bloggen en of mensen niet een verkeerd beeld van mij krijgen. Wat dat betreft klopt de uitspraak dat één negatieve reactie meer indruk maakt dan tien positieve. Al een paar dagen stel ik mezelf allerlei vragen en kan ik er niet echt een antwoordt op geven. Ik ben al vijf keer opnieuw begonnen met het schrijven van deze blog omdat ik niet zeker weet of ik wel verder moet gaan met bloggen... Ik heb tenslotte ook al vier jaar blog werk op zitten. Vroeger zou ik me nooit door dit soort email laten beïnvloeden. Niet iedereen kan je leuk en aardig vinden. Ik had vroeger echt grotendeels schijt aan wat buitenstaanders van mij vinden. Waarom nu niet meer?

In mijn situaties is het moeilijk bepalen wat wel en niet goed is. Zeur ik niet teveel? Beginnen mensen het irritant te vinden of willen ze juist meer lezen? Het is heel moeilijk te verkroppen dat een situatie waar je zelf niet voor gekozen hebt als slecht of fout beoordeeld wordt. Ik kan er namelijk heel weinig aan veranderen... en als ik van het laatste stukje wat nog van mij is ook nog mezelf moet gaan aanpassen dan wordt 't wel een gebed zonder einde. Toen ineens herinnerde ik mij een gesprek die ik een paar weken terug had met twee meiden. We hadden het over oordelen en ik gaf toch dat ik dat wel heel moeilijk vond dat mensen achter mijn rug om of in mijn gezicht een oordeel geven. Een van de meisjes vertelde dat er vaak over haar verteld werd dat ze arrogant zou zijn wat ze ook helemaal niet leuk vind. En naar mijn mening ook nog eens onterecht is trouwens. Maar dit deed even een lichtje aan in mijn hoofd. Eigenlijk wordt dus iedereen beoordeeld en heeft niemand alleen maar fans. Waarschijnlijk zal nooit iedereen het eens zijn met wat je doet of zegt. Ik zal hier misschien iets directer mee geconfronteerd worden omdat ik heel veel schrijf en ook nog eens in de nodige media heb gestaan.

Ik heb mezelf voorgenomen te proberen los te laten en te kijken naar de dingen die wel goed gaan en de positieve reacties. Er vanuit gaande dat zolang deze in de meerderheid zijn ik nog wel ergens iets goed doe.

Zo dit wilde ik eerst graag even met jullie delen. Later een stukje over de revalidatie arts waar ik deze week op het spreekuur ben geweest.

Liefs Tineke

16 opmerkingen:

Mar zei

Lieve Tineke,

Je blog is zo herkenbaar!!! Daarom ben ik ook zo blij met al de mensen om me heen die me wel accepteren, zoals lotgenoten. Wat mij nog het allermeeste pijn doet, is dat mijn bloedeigen zus, mijn ziekte negeert. En dat doet heel erg zeer!!!

Liefs Marjan

Janetta Heilhof zei

Heel herkenbaar je verhaal, maar meis de negatieve berichten moet je boven staan (soms heel moeilijk)ze zeggen altijd de beste stuurlui staan aan wal, maar jij en ik weten beter ;)

Blijf bloggen ik lees je verhalen graag...

Liefs Janetta

Voor de nieuwe lezers van dit blog zei

Lieve lieve Tineke,
Niet meer luisteren naar domme mensen en ook vooral geen vervelende mails meer lezen. Deze gewoon meteen deleten, beloofd? Want natuurlijk ga jij gewoon door met bloggen voor alle mensen die het wel leuk vinden. Laat dit niet verpesten door enkele sukkels.
Groetjes Karin

Karin zei

Wat een rare naam heb ik opeens?

Kimberley zei

Lieve Tinus!

Heel begrijpelijk dat je daarvan een beetje van slag bent. Maar ik, en ik weet zeker heel veel anderen met mij, lezen je blog supergraag. Ik check om de dag of je al iets nieuws gepost heb. Denk aan alle lotgenoten en mensen die echt wat hebben aan je verhaal en de mensen die het niet willen lezen, lezen het toch lekker niet!

X Kim

Anne zei

Hey Tineke,

Ik volg je al een tijdje en heb je inmiddels ook mogen ontmoeten en ik kan je één ding zeggen: je bent een doorzetter en een voorbeeld voor menig chronisch zieke..... jij laat je niet het kaas van het brood eten, schrijft over jouw dagelijkse leven (en dat is nou eenmaal niet alleen maar rozengeur en manenschijn...). Ik vind dat je juist moet doorgaan en je niet moet laten leiden door een enkele negatieve noot..... die doen pijn, maar dat hoort helaas ook bij het leven en dat weet jij als geen ander!!!!
Ik ben een fan en dat zal ik blijven!!!!

Hele dikke knuffel van Anne

Zuidemaatjes zei

Zo herkenbaar je verhaal.Maar meid niet luisteren naar andere maar naar je zelf. Jij weet het beste hoe je je voelt en wat je moet doen, samen met je artsen. Jammer genoeg zijn er altijd mensen die het beter weten..of je een aansteller vinden. Maar ik vind je een kanjer een doorzetter! Niks aantrekken van de andere meis.

Fijne zondag.

Anoniem zei

Lieve Tineke,

Ik denk dat mensen die negatief reageren eigenlijk heel onzekere mensen zijn, die zich beter voelen als ze commentaar op anderen geven. Dan voelen ze zichzelf sterker. Jammer dat ze niet doorhebben hoe ze anderen kwetsen!
Het is logisch dat jij je kritiek meer dan vroeger aantrekt. Doordat je je steeds slechter bent gaan voelen, ben je ook kwetsbaarder voor negativiteit. Ik hoop dat je een manier vindt om om te gaan met de negatieve reacties en dat je door blijft gaan met je blog. Je steunt er veel lotgenoten mee, al is het maar door de herkenbaarheid van je verhalen. We voelen ons dan niet de enigen, die zich zo voelen of die bepaalde dingen ervaren.

Veel sterkte en liefs, José.

Anoniem zei

Beste Tineke,

Ik volg inmiddels een maand of twee je blog, en heb ook veel terug gelezen in je blogarchief op het moment dat ik je blog 'ontdekte' tijdens mijn zoektocht naar informatie over Sjogren.

Het voelt een beetje alsof ik van achter de schermen mee kijk in jouw leven, en daarom voelt het goed om juist op dit stukje te reageren. Ik hoop dat vele positieve reacties je weer nieuwe blog-energie geven. Ik heb ook het idee dat je zorgt voor erg veel herkenning. Dat mensen die het niet begrijpen, omdat ze zich niet kunnen inleven, negatief reageren, is een zwakte van die mensen zelf, en heeft niets te maken met het feit dat jij op een open en eerlijke manier schrijft over jouw leven.

Groetjes van Maaike
(28 jaar, sinds een half jaar ziek bij huis/ word verdacht van Sjogren)

Ingrid zei

Hoi Tineke,

Ik ben het helemaal eens met Anoniem (13-11-2011). (En ook met de rest er boven).
Een vriendin van mij schrijft sinds kort ook een blog over haar dagelijks leven (http://zon06.wordpress.com) en zij kreeg idd ook commentaar; Dat ze maar beter een blog kon gaan schrijven over politiek, huwelijken of dat soort dingen. En dat was nog een reactie van een moderator van Wordpress ook die dat zei.
Waar haalt ie het lef vandaan? Een blog is iets van jezelf, en als je 't niet wilt lezen, lees je 't toch lekker niet!! Hou dan gewoon je commentaar voor je!.
Je moet gewoon lekker je ding blijven doen meid, je doet niets verkeerd. Je HOEFT het niet te lezen toch? Is de keuze van iedereen. Dus idd, trek het je niet aan. Die mensen zijn niet wijzer. Je leeft je leven op je eigen manier, en dit past bij je, dan moet je dat vooral blijven doen en je niet laten weerhouden door een paar van die sukkels.
Succes, je doet het hartstikke goed.

Liefs Ingrid

Heldinne zei

Negatieve reacties zeggen alleen iets over de reageerder/guurder, niet over jou. Weer een prima to-the-point geschreven stuk. Lekker doorgaan!

almaatjes.wordpress.com zei

Hoi Tineke, nou ja zeg het moet niet gekker worden als er 1 een toonbeeld is voor een hele jonge chronisch zieke dan ben jij het wel! Ook voor mij is je verhaal helaas herkenbaar. Je hebt gelijk 1 zo een zotte reactie doet verrekte veel pijn omdat je juist zo vecht ja je een weg omhoog vecht en niet bij de pakken neer gaat zitten. Sommige mensen hebben er een handje van om je in de put te duwen en als het kan de deksel erop! Volgens mij is het vaak jaloezie. Klinkkt gek want men hoeft niet jaloers op ons te zijn, maar toch beste Tineke is het dat omdat jij en ik iets bezitten wat zij niet bezitten en wat is dat dan? Onze vechtlust en positiviteit ondanks alles!
Gewoon juist nu stug doorgaan, je helpt er veel anderen mee in het doolhof van een grillige ziekte die Sjogren heet!

Liefs Alma

Susanne zei

Het is zeker waar dat elke negatieve reactie er onwijs uitspringt, maar focus je maar lekker op de vele positieve reacties. Want die zijn er HEEL veel! Ga zo door!

Liefs,
Susanne

Rita zei

Ik denk : het uiten van jezelf is werken aan jezelf en ook jezelf leren kennen, steeds weer .Het verwerken , zeg maar .
Dat kan voor jezelf alleen maar positief zijn , en dat is iets wat op de eerste plaats komt .Zelf heb ik ook enorme behoeft om te zeggen wat er in mij omgaat en hoe ik mij voel .Jou blog is voor jou een uitlaat, iedereen is vrij om er te lezen of niet, ermee akkoord gaat of niet .Laat je niet gaan aan die enkele negatieve commentaar.... doen waar "JIJ" je goed bijvoelt!!!
liefs
Rita

monique roosink zei

Lieve Tineke,

Door alles wat jij wel doet,laat je juist zien dat je sterk bent en iets van leven probeert te maken. Daar kan menig mens een voorbeeld aan nemen.
Maar ja je kent de uitdrukking, hoge bomen vangen veel wind..
Door je te onderscheiden van een ander, door je blogs, zijn er altijd mensen op deze aardkloot die het nodig vinden hun eigen frustraties op zo'n hoge boom los te laten.
probeer het je niet aan te trekken (moeilijk)maar zij zijn het niet waard.

Kus op iemand die trots is op jou..

mo

Anoniem zei

En weer zo herkenbaar kan je een verhaal vertellen wat mij van de week door de fysiotherapeut werd gezegd, en waar je dan dagen overmaalt, maar het is zoals je zegt.
En we moeten door we weten dat we over het algemeen vrolijk en vol humor zitten en dat houden we erin, dikke knuffff

Liefs,
Lin