woensdag 15 juni 2011

Stilstand

Ik ben de tijd kwijt... De laatste tijd lijken de jaren en de maanden me gewoon in te halen. Dat slaat natuurlijk nergens op want de tijd gaat nog net zo snel als een paar jaar geleden, maar toch voelt het anders. 

Een aantal kinderen uit de straat zitten ondertussen al bijna in de derde klas terwijl ik nog in de waan was dat ze komend jaar naar de tweede klas zouden gaan. Mijn drie jaar jongere buurmeisje en haar vrienden beginnen allemaal langzaam met rijlessen. Mijn neefjes en nichtjes blijken een jaartje ouder dan ik daadwerkelijk denk en de eerste zogenaamde "kleine" kinderen drinken hun biertjes aan dezelfde bar als waar ik met mijn vrienden aan zit op zaterdag avond. De eerste mensen waarmee ik ooit samen in een voetbal team zat zijn zelfs al getrouwd. Er ontstaan zelfs soms al van die weddenschappen zoals wie zou het eerst kinderen krijgen, een huis kopen etc.

Dit klinkt alsof ik onlangs tachtig geworden ben, maar na een beetje nadenken geloof ik dat ik de schuld toch maar op mijn ziekte ga schuiven. Ik heb soms weleens het gevoel dat de tijd gestopt is toen ik op mijn zeventiende de diagnose ITP kreeg. Daarna is het ernstig bergafwaarts gegaan met mijn gezondheid. Er kwam Sjögren bij en kort samengevat is er sindsdien niet veel goeds meer gebeurd met dat lijf van mij. 

Hiermee bedoel ik eigenlijk te zeggen dat waar iedereen stappen vooruit maakt, ik in mijn opzicht stappen achteruit zet. De werelden draaien eigenlijk tegen elkaar in. Je ziet mij achteruit draaien terwijl de wereld naast je je inhaalt en vooruit gaat! Het contrast is voor mij soms wel heel erg groot. Ik kan me af en toe ook gewoon niet bedenken wat er in al die jaren is gebeurd. Zo haalde je net je Havo examen en ben je voor je gevoel nog "klein" en zo gaan de eersten gewoon trouwen.

Als ik dan terug kijk zijn er aller eerst ook een heleboel mooie momenten geweest. Ik wil het absoluut niet neer zetten als alleen maar negatieve jaren. Alleen de grote momenten die ik mij herinner waren voor mij  wél vooral gebaseerd op een hele hoop ellende. Stoppen met school, afgekeurd worden, autorijden maar wel met een energiebeperking en een aanpassing hier en daar.  Elektrische fiets. Een lijf dat langzaam uit elkaar valt. Begin je het contrast al te voelen...? 

Daarom heb ik dus het gevoel dat ik op mijn zeventiende stil ben blijven staan, of misschien zelfs een paar stappen achteruit gezet heb, en rest door gestoomd is. In mijn leeftijd zijn de jaren wel door gegaan maar voor mijn gevoel niet. Dat de werelden in ieder geval alles behalve synchroon lopen. Ik ben nu eigenlijk wel benieuwd of meer mensen met een chronische ziekte dit soms zo voelen.  Of nouja, voelen... eigenlijk zijn het ook gewoon feiten natuurlijk maar het gevoel alsof je ingehaald wordt. Of ben ik gewoon een beetje gek?

Liefs Tineke

5 opmerkingen:

Lisanneleeft zei

Een bekend gevoel hoor!
Dat er mensen in m'n klas (ik ben 2 keer blijven zitten, zij dan 1 keer) zijn die nu met rijles beginnen terwijl ik dat (nu) niet kan. Klasgenootjes van twee jaar jonger die gaan studeren terwijl dat voor mij nu ook echt iets onbereikbaars is...

Heel erg vreemd! Af en toe geeft het een naar gevoel wanneer ik daarmee geconfronteerd word, maar gelukkig heb ik m'n eigen dingetjes nog :D

Anoniem zei

Hoi hoi lieve Tineke,
Weer een steengoeie blog! Heb zelf altijd het idee dat mensen die twee keer zo oud zijn als ik een beter lijf en meer energie hebben als ik en daar ben ik dan weer erg jaloers op.
Liefs Karin.

Tamara M. zei

Mooi blog!

Ik vind je heel sterk hoe je hier mee omgaat. Lijkt me erg moeilijk, vooral omdat er bij jou ook weinig kans op verbetering in zit. (of zeg ik dat nu verkeerd?)

Ik ken het gevoel heel goed! Alle mensen waarmee ik ben afgestudeerd hebben nu een baan of gaan promoveren, en ik moet nog beginnen met een studie! Tegelijkertijd met mensen die nog niet eens in de 1e zaten toen ik mn examen deed. Voelt heel gek.
Aan de andere kant ga ik dan wel weer trouwen ;) En dat kunnen weinigen ook zeggen.

Was trouwens vanmiddag in Groningen:) Is echt een supermooi ziekenhuis!

xxx Tamara

Zuidemaatjes zei

De wereld draait door en die van jou blijft staan, zo voelt het. Je kan ook weinig door je ziekte meid en dan staat je wereld ook stil..
Sterkte meid en ik hoop dat je vandaag wat meer te weten komt in het umcg.

Anoniem zei

Ja, Tineke, ik herken het. Het lijkt soms alsof je op een parallelweg loopt van de hoofdweg, waarop de anderen zich in een of ander voertuig snel en makkelijk voortbewegen. Of alsof je een verkeerde afslag hebt genomen en de hoofdweg niet terug kunt vinden.
Allemaal beelden voor hetzelfde rotgevoel, dat jij als 'stilstand'zo mooi omschrijft.

José.