donderdag 23 juni 2011

Nieuwe witte snelheid.

Het is wit, het heeft twee wielen en het gaat super snel...Rara? (Vast moeilijk raden met zo'n foto ernaast.)


Sinds ik ziek ben, ben ik eigenlijk steeds een paar stapjes achteruit gegaan. Langzaam merk je dat dingen niet meer gaan. Traplopen gaat niet meer op de snelheid van vroeger en tijdens het lopen haalt mijn opa van 72 me in. Fietsen was voor mij altijd nog een redelijke oplossing. Niet dat dat echt snel ging maar het was in ieder geval beter dan lopen. Op mijn mooie zwarte omafiets kon ik dan in ieder geval nog een beetje vooruit komen. Met veel moeite haalde ik voor mijn eigen ego af en toe nog even een bejaarde in, zodat ik dacht dat het nog wel meeviel met mijn fietssnelheid. Maarja, als je dan eens opfietst (al hoewel laat dat op maar weg) met leeftijdsgenoten of met mijn ouders bleek toch dat mijn snelheid wel ENORM laag lag. En dan wordt je vies met je neus of de feiten gedrukt... Iedereen bleef maar zuchtend achterom kijken tijdens die fiets tochtjes. Zo van: "jéémig waar blijf je nou!" of "Schiet nou eens op"

Ik ging daarom gewoon niet meer fietsen of ik fietste gewoon alleen. Dan viel het niet op dat ik langzaam was. Je hebt niemand naast je waarmee je direct kan vergelijken dus dan is de confrontatie er niet. Maar de laatste tijd vond ik het toch wel jammer dat ik nooit mee kan komen en dat ik ondertussen altijd met de auto ging omdat fietsen gewoon en kwelling was.

Na een aantal emotionele en praktische hobbeltjes genomen te hebben ben ik gaan zoeken naar een fiets met een elektrisch tintje. Binnen één middag had ik er al eentje uitgezocht. Deze mooie witte fiets haalt zelfs wielrenners in, hahaha! Nu kan niemand meer zeggen dat ik langzaam ben. Toen hij eenmaal hier thuis stond meteen een aantal rondjes uitgeprobeerd. Mijn moeder riep zelfs: "Hé joh, niet zo snel!" Heerlijk toch? Ondanks dat er een motortje inzit geeft het zo'n heerlijk gevoel om weer een klein beetje mee te kunnen komen. Dat is echt niet te omschrijven. Het lijkt misschien heel stom en simpel maar dit geeft gewoon weer de vrijheid om op de fiets ergens naartoe te gaan. Om écht met mensen op te kunnen fietsen zonder dat ik niet mee kan komen. Ik vind het helemaal geweldig. Ondanks dat het eigenlijk een stapje achteruit is had ik het wel veel eerder moeten doen.

Ondertussen heb ik trouwens ook mijn prednison keuze gemaakt en ik heb besloten het toch maar te gaan proberen. Ik heb gister de pillen opgehaald. Best raar om die doosjes hier weer in huis te hebben. Ik probeer die pillen hier zover mogelijk vandaan te houden maar helaas is dat weer mislukt. Ik begin waarschijnlijk na het weekend. Dan op naar ongeveer 3 maanden "Prednisonnen". In de hoop dat het iets goeds mag opleveren.

Voor jullie alvast een heel fijn weekend. Ik ga het weekend naar Reuma Together een reumadag voor jongeren van 16 - 29. Beloofd erg leuk te worden en het is voor de verandering eens met leeftijdsgenoten. Dus ik ben erg benieuwd.

Liefs Tineke

8 opmerkingen:

Irisdw zei

wat fijn dat je fiets zo goed bevalt! Kan me helemaal voorstellen hoe fijn dat is :)
En ik wil ook nog even zeggen dat ik vind dat je echt suuuuuuupertoffe schoenen aanhebt op de foto zeg! :D

xx Iris

Anoniem zei

Wat een mooie fiets, ik wil er ook zo een ;P. En de kogel is dus door de kerk, toch maar prednison, hoop dat het deze keer echt voor verbetering gaat zorgen.
Liefs Karin S.

Jan zei

Hip ding !!!!

Aritha zei

Ik ken je natuurlijk helemaal niet maar wil je een compliment geven over je openheid. En je fiets vind ik een trendy ding. je wereld zal idd weer groter worden.

Groetjes!

Patrickovic zei

Mooie fiets!

Anoniem zei

Hoi Tineke,
je kent me niet, maar via de hyves van vrienden heb ik al een aantal malen iets van je gelezen.
Toppie meid, die e-bike.
Ik heb net als jij weinig energie tg.v. de Late Effecten Kinderkanker en heb t.g.v. botkanker in mijn re-bovenbeen maar in 1 (boven)been spierkracht.

Jarenlang heb ik zo goed als kwaad met 1 been gefietst, maar mijn "gezonde" been is inmiddels na zoveel jaar chronisch overbelast geraakt. Jarenlang heb ik niet meer gefietst en dat vond ik meer dan erg. Sinds een aantal weken ben ik echter ook de trotse eigenaresse van zo'n e-bike en ik ben er lyrisch over.
Het geeft je zoveel meer vrijheid en ik vind het zalig, ik voel me ook energieker en kan niet meer zonder.
Wens jou ook vele en fijne gezonde km'ers met een lekkere steun in de rug

Groetjes Marjo
survivor kinderkanker (osteosarcoom 1981)

Anoniem zei

Ja, super, hè, zo'n fiets. Welkom bij de 'Easy Riders'!
Succes met de prednison. Ik hoop dat het middel je helpt binnenkort veel te kunnen fietsen en je een stuk beter te voelen.

Liefs, José.

Rita zei

hey Tineke,
Ik weet sinds een maand dat ik op mijn nu 50 jaar vergevorderde artrose heb in zowat alle gewrichten.
Mijn mobiliteit was al jaren dat niet meer, zonder goed te weten wat er scheelde, erge nek en heuppijnen vroegen naar onderzoeken, met als resultaat, versleten gewrichten . Ik heb nu ook sinds zaterdag laatst, een E-bike , heeeeeeeerlijk gewoon, nu kunnen mijn man en ik weer onze zo geliefde fietstochtjes weer samen doen , weliswaar nog steeds afgemeten, maar ik kan toch weer vooruit ! Geniet van jou supermooie fiets , en veel sterkte met jou gezondheid !
Rita