zaterdag 5 maart 2011

Waar ging het mis?

Je hebt van die momenten dat je je afvraagt waar het ooit mis is gegaan. Waar je lichaam ooit heeft bedacht dat ie je bloedplaatjes gaat afbreken en de rest van je lijf ook gaat tegen werken. Waarschijnlijk is dat een klein moment van onbedachtzaamheid geweest. Misschien toen ik er bijna 4 jaar terug een wijntje teveel in had gegooid en het niet meer helder kon nadenken en in een roes bedacht: "Ik ga het helemaal anders doen."

Dat dat niet voor alle partijen goed is uitgepakt kon mijn lijf op dat moment natuurlijk nog niet overzien.  Het had nooit bedacht dat het mijn uitgaansleven, energie, sport, conditie, gezondheid, school, onbezonnenheid en werk zou kosten. Dat het volgestopt zou worden met allerlei soorten medicijnen en dat het bij vlagen hard moet werken om zichzelf een beetje op de been te houden had 't ook nooit gedacht. Dat het moest leren communiceren in dokterstaal, wonen in het ziekenhuis en dat 't erachter kwam dat niet alle mensen even lief en begrijpend zijn als ie dacht, ook niet. Kortom, dat zo'n besluit je bakken met ellende bezorgd heeft ie denk ik niet begrepen.

Op het moment dat ie besloot het allemaal terug te draaien was het al te laat. Hij moet nu de rest van z'n leven op deze voet verder en ik geloof dat ie daar af en toe best spijt van heeft. We zijn hierdoor niet echt vriendjes meer, dat lijf en ik.

Dat ie mij ziek heeft gemaakt heb ik hem ondertussen wel vergeven en ook alle extra ellende die erbij kwam kijken kan ik meestal wel vergeten. Maar soms heb je van die momenten dat je weer in de clinch hangt met één of andere instantie die iets niet wil regelen of ineens iets heel anders verteld dan dat jij hebt begrepen en je geen bewijs hebt dat het ooit anders werd verteld. Waardoor je uiteindelijk zelf de hele zooi op moet zien te lossen zonder dat je zelf eigenlijk wat verkeerd hebt gedaan. Die situatie's maken mij nog steeds machteloos en vooral heel laaiend. Dat zijn momenten dat je dat lijf even vervloekt en hoopte dat het ooit anders was gelopen.

Dat je je afvraagt hoe het geweest zou zijn als het allemaal nooit gebeurd was....

Gelukkig zijn dat maar kleine momenten en gaan ze vaak heel snel over maar ik wilde het toch eens neerzetten.

Liefs Tineke

7 opmerkingen:

Karin S. zei

Wow Tineke, wat mooi/goed geschreven, ik word er helemaal stil van. Misschien ook wel omdat het zo herkenbaar is.
Liefs Karin S.

Adinda zei

Herkenbaar, zo'n lijf dat het niet zo goed begrijpt allemaal. Knuffel!!

Ruud Flohil zei

Niet herkenbaar voor mij maar ik leef wel.met je mee. Liefst, Ruud

Metsje zei

Goh Tineke je blog grijpt me aan. Via Je zult het maar hebben ben ik hier beland; heel veel sterkte ! Triest dat je in Nederland ( zorgstaat ) dus toch overal zelf alles moet regelen en vooral alles controleren of het wel wordt uitgevoerd zoals het zou moeten gaan . Die energie zou je beter kunnen bewaren voor je lichaam toch !
Groetjes Metsje

jeroen zei

Heey Tineke, mooi geschreven zeker! Komt me helemaal bekend voor helaas dat instaties niet mee werken..Maar vooral voor zo iemand als jou (ziekenhuis, ziekenhuis uit) lijkt het me nog irritanter door dat zoals je schreef je niet altijd de energie hen om achter die instanties aan te zitten...wordt tijd dat ze dat veranderen...

Mooi stukje in ieder geval wat je wel tot, nadenken zet ;-)

Groetjes, Jeroen

Enna zei

Kan je op dit moment maar 1 ding geven en dat is een dikke knuffel van afstand!!

Zuidemaatjes zei

heel mooi geschreven en zo herkenbaar helaas.

Hopelijk komt het toch nog in orde met wat er niet lukt en dat ook zonder dat je er te veel energie in moet steken want dat kan je beter gebruiken.