woensdag 17 november 2010

Revalidatie

Na twee gesprekken in het revalidatiecentrum Lyndensteyn gehad te hebben is het misschien wel even tijd om daar iets over te schrijven. Beide gesprekken waren intake gesprekken. Er werd dus veel gevraagd over mezelf en wat er zoal gebeurd is de afgelopen 3,5 jaar. Nouja dan ben je niet in een kwartiertje klaar, hahaha.

Het eerste gesprek was met een casemanager en het tweede met een psycholoog. Beide erg leuke en aardige mensen. Het idee vooraf was om een traject in te zetten met een fysiotherapeut, ergotherapeut, maatschappelijk werkster en psycholoog. Het idee is hetzelfde gebleven maar het daadwerkelijke plan is iets anders uitgevallen dan gehoopt.

Na de beide gesprekken hebben we het over de situatie gehad. Eigenlijk komen beide personen tot dezelfde conclusie. Dat mijn ziekte te heftig en te onstabiel is om iets te bereiken met revalidatie. Ook heb ik volgens hen mezelf al grotendeels gerevalideerd in die 3,5 jaar. Er is mij al meerdere keren heel duidelijk verteld er NIETS van te verwachten. Er is me zelfs aangeboden het hele revalidatie traject af te slaan omdat de kansen op verbetering zó klein zijn.

Dit is natuurlijk helemaal niet fijn om te horen maar aan de andere kant ook weer wel omdat ik delen van wat ik hierboven heb opgeschreven zelf al een klein beetje dacht. Maar nooit echt heb uitgesproken omdat ik dacht dat het aan mij lag. Zonder dat ik het dus heb uitgesproken vissen 2 man die conclusie eruit en dat is voor mij heel belangrijk geweest. Dat er nu bevestiging is van iets wat ik al dacht.

Bevestiging is als je chronisch ziek bent af en toe heel erg nodig. Tenminste voor mij wel. Ik voel en denk dingen die misschien lotgenoten voelen en denken maar veel anderen zich niet kunnen voorstellen. Soms door de omgeving als negatieve gedachten worden gezien of er wordt gezegd dat je een slechte instelling hebt en dat je positiever moet denken. Dat maakt het soms lastig om te kiezen voor wat je gevoel je ingeeft. Ik was daarom ook ontzettend blij dat mijn gedachten bevestigd werden door twee professionals.

Er is me een observatie periode aangeboden. Dat is een periode van 3 á 4 weken. Iedere week 2 dagen 1,5 uur naar Lyndensteyn om daar te gaan "revalideren". Dit ga ik samen doen met een fysiotherapeut, ergotherapeut, maatschappelijk werkster en psycholoog. Ik mocht dit afslaan maar heb het toch aangenomen. Dan heb ik voor mijn gevoel in ieder geval alles eruit gehaald wat erin zit. Dus dat wilde ik toch graag doen. Na die observatie periode beslist het team of zo nog een revalidatie plan voor me hebben ja of de nee. Als er geen plan meer is stopt het gewoon en is er nog een plan dan mag ik zelf kiezen of ik hiermee door wil gaan of niet.

Ben afgelopen dinsdag gebeld dat ik na het Sinterklaas weekend kan beginnen. Dus ik zal binnenkort wel een papiertje door de bus krijgen. Ik zelf erg benieuwd wat we nou precies gaan doen. Als ik dat weet zal ik jullie daar natuurlijk van op de hoogte houden...

Liefs Tineke

5 opmerkingen:

Karin S. zei

Hoi Tineke,
Natuurlijk ken ik het verhaal al maar toch weer heftig om te lezen. Fijn dat er professionals bestaan die je begrijpen en zeggen wat er al zolang in je hoofd zit.
Liefs Karin S.

Anoniem zei

Hoi Tineke,
Inderdaad fijn dat er mensen zijn die je begrijpen, zal goed voelen. Aan de andere kant ook wel heel jammer dat je ook nu verder geholpen kan worden he?
Je bent een dappere meid!
Groetjes, Maureen

Anoniem zei

Ik bedoel natuurlijk: niet geholpen kan worden (typefoutje).
Maureen

Ilonka zei

Tineke,

Ik heb na lange tijd eindelijk je blog weer eens wat bijgelezen en nog meer respect voor je gekregen. Het moet fijn zijn om mensen om je heen te hebben die je steunen zowel medisch als privé. Ik mis dat soms wel eens een beetje en vind dat ik wel erg kort af ben afgerond op medisch gebied onder het motto "we kunnen niks meer voor je doen" en ik heb het zo gelaten omdat ik het ook wel gemakkelijk vond. Verder word ik natuurlijk gesteund door Gerwin en mijn zusje maar ik woon niet meer thuis en als ik ook maar een beetje over mezelf vertel maakt mijn moeder zich al overdreven zorgen dus dat laat ik maar zo, zeker als het zo blijft gaan dan heb ik niks te klagen.

Die hand van jou zo is mijn hand ook en bij mij is dat spasme / spierspanning en dat komt voort uit de hersenen. Dit gaat bij mij om mijn verlamde arm en hoe vermoeider ik ben of erg veel spanning heb dan trekt de spanning in mijn vingers ook aan. Pijnlijk. Ik hoop dat het bij jou tijdelijk is...

Ik kijk uit naar de aflevering van jou op tv en het is vast tof en je hebt er in ieder geval een leuke dag van gehad en het programma is een mooi document voor jou, je omgeving en alle mensen die een soortgelijke situatie zitten.

Liefs, Ilonka

Anja van der Wiel zei

He Meid,

Hoe is het? Idd fijn als ze je begrijpen, maar wel balen dat ze misschien niks kunnen doen:(!
Wie had je als therapeuten die dag?

(L)xx