maandag 4 oktober 2010

Dorpsfeest

In een dorp kun je natuurlijk niet zonder een dorpsfeest. Zo ook hier in het dorp niet. Rond september wordt iedereen die meewerkt aan de gondels een beetje kriebelig want in september moet 't gebeuren. Dan moet dat ding rijden en natuurlijk ook af zijn. Daar gaat nog de nodige stress aan vooraf. Iets wat toch niet zo uitvalt zoals je had gehoopt of iets wat toch langer duurt dan gedacht waardoor je achter op schema raakt. Maar wat er ook gebeurt die wagen moet en zal rijden vrijdagvond! Tenminste dat is een beetje de mentaliteit die heerst volgens mij. Het is super leuk om te zien hoe je als buurt ineens keihard samen werkt om zo'n gondel af te krijgen en het parcours op te laten rijden. Ik vind dat echt bijzonder om te zien.

Dit jaar hadden wij "The End". Een verhaal over een mierenhoop die hard werken voordat het dan eindelijk klaar moet zijn. Een beetje naar het idee hoe er gewerkt wordt aan zo'n gondel de laatste dagen. Uiteindelijk is hij afgekomen en kon de wagen het parcours op. Na wel een hele berg regen (lees: waterval) op de vrijdagavond hebben we alsnog een rondje kunnen rijden voor het publiek. Maarja, de vrijdagvond draait natuurlijk om de gevreesde prijsuitreiking.

Opeens praat de voorzitter van het bestuur wel heel langzaam en vertelt net wat teveel over de hele optocht. "Schiet nou maar op kerel", zie je de halve feesttent denken. Uiteindelijk hadden wij de publieksprijs en de eerste juryprijs. Nouja je begrijpt wel dat het feestje dan niet ophield na de prijsuitreiking. Iedereen was super blij en trots. En je hoort zelfs de eerste idee├źn voor volgend jaar al over de tafels vliegen.

Al met al was het dus een super geslaagde feestweek. Twee keer eerste, een gezellig feestje en prachtig vuurwerk als afsluiter. Zelf heb ik wel geprobeerd zoveel mogelijk te helpen de laatste dagen en daarvoor ook een beetje alleen viel dat nog best wel tegen. Af en toe moet ik dan gewoon een middag bijslapen of een avond extra vroeg naar bed omdat het me gewoon heel veel energie kost. Maar gelukkig heb ik wel een beetje kunnen helpen.

Alleen werden we hier na de feestweek allemaal weer even goed met de beide benen op de grond gezet. Ik had een paar rare licht blauwe plekken op mijn benen en ook puntbloedingen op mijn armen. Je probeert het te negeren maar toch draait je maag even om en slaat de stress toe. "Morgen dan meteen maar prikken", zei mijn moeder. Zo gezegd zo gedaan. Het prikken ging ook al niet zo flexibel. Een blauw-roodige prikplek maakte dat wij nog meer stress kregen. Ongeveer twee uurtjes later ben ik terug gelopen naar poli 13 om de uitslag op de halen. Nou dan klopt het hart je zowat tussen de oren. Er waren nog een paar mensen voor mij dus ik moest wachten. Vreselijke momenten. Totdat ik dan eindelijk de uitslag in handen kreeg. Met schrik in je lijf draai je het papier om, om er vervolgens achter te komen dat het gelukkig nog 240 is. Pfffffff opluchting!

De stress ligt hoger nu als er iets mis gaat dan voorheen omdat ze niet zo goed weten wat de behandeling is als het nu weer misgaat. Dus we waren allemaal ontzettend blij dat het nog steeds goed is.

Deze week naar de kaakchirurg en de tandarts op een dag. Als ik nou de kaakchirurg even vraag te kijken naar gaatjes dan heb ik het bij de tandarts lekker makkelijk, hahha! Kaakchirurg kijkt trouwens naar de speekselklieren en gebitsschade als gevolg van Sjogren. Dat is woensdag.

So stay tuned.

Liefs Tineke

2 opmerkingen:

Liza zei

Wat leuk dat je dat doet! Ik zit zelf in een rolstoel en vind het heel belangrijk te blijven doen.

Liza zei

Hoi Tineke,

Dank je wel voor je reactie, ik volg jou nu ook!

Ik wilde je mailen. Maar het e-mailadres deed het niet. Kan dat kloppen?

Groetjes Liza